دانک (با بازی بهتر از همیشه‌ی پیتر کلافی) خیلی زود بیهوش می‌شود و داستان به گذشته فلش‌بک می‌زند؛ جایی که دانکِ نوجوان (بامبر تادِ چشم‌درشت) به همراه بهترین دوست و اولین عشقش، رِیف (با بازی خشن و پخته‌ی کلوئی لی) در فلیا باتم، بقایای میدان‌های نبرد را می‌گردند تا هرچه می‌شود فروخت و زنده ماند. اگر دانک روحیه‌ای حساس دارد، ریف سرد و بی‌احساس است؛ دختری که در همان سن کم، زیر بار بیماری و فلاکت همیشگی فلیا باتم، زودتر از موعد سخت شده است.
رویای فرار و پایانی خونین
تقریباً نیمی از اپیزود «به نام مادر» در گذشته می‌گذرد و نقشه‌ی دانک و ریف را دنبال می‌کند؛ جمع‌کردن پولی برای رفتن به شهرهای آزاد و شروع زندگی تازه‌ای کنار هم. یا دست‌کم این امیدشان است. یک نگهبان خشن شهر (با بازی ادوارد دیویس، یکی دیگر از بازیگران تل‌ماسه) مدام آن‌ها را آزار می‌دهد و ریف چند بار جیبش را می‌زند؛ آخرین بار اما، این دزدی به شکلی مرگبار تمام می‌شود.
در لحظه‌ای دلخراش، نگهبان گلوی ریف را می‌بُرد و او در خیابان، در آغوش دانک جان می‌دهد. ریف ستون محکم این دو نفر بود؛ کسی که دانک را به واقع‌بینی هل می‌داد و وادارش می‌کرد بپذیرد مادرِ سال‌ها گمشده‌اش دیگر زنده نیست. و حالا، با یک ضربه‌ی خنجر، رؤیای فرارشان برای همیشه نابود می‌شود. (ریف ظاهراً تبار دورنی دارد و شاید دانکِ بزرگسال بعدها در تانسِلِ در خطر، بازتابی از ریف و زندگی‌ای را دید که می‌توانست با او داشته باشد. افسوس که انگار عشق، سهم دانک نیست.)
سر آرلن و نخستین درس شوالیه‌گری
مرگ ریف همان جایی است که دانکِ جوان برای نخستین بار با سر آرلن از پنی‌تری (با بازی دنی وب) روبه‌رو می‌شود؛ شوالیه‌ای مست که از میخانه بیرون می‌افتد، اما درست مثل یک شوالیه‌ی واقعی، به کمک درماندگان می‌آید. سر آرلن، با وجود مستی، شمشیرش را نه، آن یکی نه! به دست می‌گیرد و نگهبان و همدستش را از پا درمی‌آورد (و سر دومی، خیلی زود خوراک خوک‌ها می‌شود). دانک که دیگر راهی برای ماندن ندارد، یواشکی به دنبال سر آرلن راه می‌افتد. شوالیه‌ی سرگردان سرانجام او را می‌یابد، جرعه‌ای آب به او می‌دهد و تنها یک نصیحت ساده می‌کند: «بلند شو.»
«بلند شو»؛ از گذشته تا میدان نبرد
همین «بلند شو» تبدیل می‌شود به تِمِ تکرارشونده‌ی اپیزود؛ جایی که اِگ، دانک را تشویق می‌کند دوباره روی پاهایش بایستد و آئریون را شکست دهد. دانک، مثل یک راکیِ قرون‌وسطایی، مبارزی ساده‌دل است که می‌تواند بیشتر از هرکسی کتک بخورد. زخم‌های هولناک را تاب می‌آورد، اما در نهایت برمی‌خیزد و آئریون را وادار به تسلیم علنی می‌کند.
پیروزی‌ای با بهایی سنگین
خیلی زود روشن می‌شود که این پیروزی هزینه‌ای سنگین دارد؛ هزینه‌ای که مسیر تاریخ وستروس را تغییر می‌دهد. پس از نبرد، بایلور برای سر زدن به دانک می‌آید، اما می‌بینیم پشت سرش با ضربه‌ی گرز احتمالاً از سوی برادرش، مِیکر در هم کوبیده شده است. درست مثل ند استارک در بازی تاج و تخت، شرافت و انتخاب راه درست، بایلور را به کام مرگ می‌کشاند. دانک بالاخره شوالیه‌ای والا‌نسب پیدا کرده بود که می‌شد به او ایمان داشت؛ نمادی از همان جوانمردی‌ای که خودش به آن باور داشت. و حالا، دانک ناخواسته باعث مرگ او شده است. بدشانسی، انگار همیشه سایه‌به‌سایه‌ی دانک است.
خشونتی بی‌پرده و سینمایی
سرعت و خشونت صحنه‌های نبرد «محاکمه هفت‌نفره»، از بی‌رحمانه‌ترین خشونت‌های شوالیه‌به‌شوالیه‌ای است که مخاطب بیرون از فیلم‌های ریدلی اسکات دیده. هر زخم، ناله، فوران خون، ضربه‌ی گرز یا برخورد اسب با بدن مبارزان، تجربه‌ای کاملاً حسی و سینمایی می‌سازد. اگر صحنه‌های نیزه‌داری قسمت‌های قبل کوبنده بودند، این سریال بهترین و خونین‌ترین برگش را برای یکی‌مانده‌به‌آخر نگه داشته است.
جمع‌بندی نهایی
ترکیبی از «راکیِ قرون‌وسطایی» و یک داستان بلوغِ دل‌شکن، قسمت ماقبل پایانی فصل اول شوالیه هفت پادشاهی از هر نظر ضربه‌اش را می‌زند؛ جایی که چه اشراف‌زاده و چه مردم عادی، بی‌هیچ تشریفاتی در گل‌ولای می‌میرند و جنگ شوالیه‌ها هیچ شباهتی به رؤیاهای رمانتیک ندارد. بازیگران یکدست و محکم ظاهر شده‌اند؛ پیتر کلافی بهترین اجرای فصلش را ارائه می‌دهد و کلویی لیا با وجود زمان حضور محدود، حضوری سرد و به‌یادماندنی دارد.
مجله پادان زمان پخش سریال شوالیه هفت پادشاهی را در آن صفحه اعلام می‌کند. برای اطلاع به آنجا سر بزنید.
منبع: IGN – A Knight of the Seven Kingdoms Episode 5 Review
بی نظیر بود قسمت پنجم..جایی که شرافت پیروز میشه ظلم به زانو در میاد..قطعا با یک سریال درجه یک طرفیم