حتی وقتی دانک بالاخره کسی را پیدا می‌کند که او را می‌شناسد شاهزاده بیلور «بریِک‌اسپیر» تارگرین (با بازی برتی کارول)، یک تارگرین که واقعاً آدم حسابی از آب درمی‌آید باز هم همه‌چیز تغییر نمی‌کند. تازه زمانی که دانک برخورد شوالیه‌های خاندان‌های بزرگ را در میدان مسابقه می‌بیند (با حال‌وهوایی شبیه ترکیب ناسکار و WWE!) متوجه می‌شود که تصویری رمانتیک و اغراق‌شده از استادش در ذهن داشته است. او به نوچه‌اش اگ اعتراف می‌کند:
آیا شوالیه‌های بزرگ واقعاً در پرچین‌ها زندگی می‌کنند و کنار جاده‌ای گِلی می‌میرند؟
فروپاشی رؤیای شوالیه‌گری
هستهٔ اصلی این قسمت، سرخوردگی تدریجی دانک از مفهوم شوالیه‌گری است. شوالیه‌هایی که او تاکنون در اشفورد دیده، اغلب آدم‌هایی متکبر و آزارگر بوده‌اند، نه جنگجویان جوانمرد افسانه‌ها.
در ابتدا، این ایده که فردی از مردم عادی مثل دانک بتواند از جایگاهش فراتر برود، ممکن به نظر می‌رسد؛ مخصوصاً پس از آشنایی با سر دانل از داسکندیل. اگر پسر یک خرچنگ‌گیر توانسته شوالیه‌ای بزرگ شود، چرا دانک نه؟ اما وقتی اگ فاش می‌کند که سر دانل نه یک قهرمان طبقهٔ کارگر، بلکه عضوی از خانواده‌ای ثروتمند و بانفوذِ تاجر بوده، رؤیای دانک شروع به فرو ریختن می‌کند. «واقعاً چه شانسی دارم؟»
فاصلهٔ دردناک میان آرمان و واقعیت
بی‌اعتنایی شوالیه‌ها به سر آرلن فقط نادیده گرفتن یک شوالیهٔ پرچین نیست؛ بلکه رد ارزش‌هایی است که دانک باور دارد شوالیه‌گری باید نمایندهٔ آن‌ها باشد. این شکاف میان آرمان و واقعیت، دانک را در مسیر برخورد با همان مردانی قرار می‌دهد که آرزو دارد به جمعشان بپیوندد.
در نهایت، دانک آن‌قدر از این‌که تقریباً هیچ‌کدام از شوالیه‌ها (به‌جز بیلور) استاد و پدر معنوی‌اش را به یاد نمی‌آورند ناراحت می‌شود او خودش را «میراث سر آرلن» می‌داند که تصمیم می‌گیرد در تورنمنت اشفورد «به آن‌ها نشان دهد دست استادش چه آفریده». اگر نمی‌تواند به آن‌ها بپیوندد، شاید بتواند شکستشان دهد… یا دست‌کم خودش این‌طور امیدوار است.
تحقیر از هر سو، از اصطبل تا اشراف
شوالیه‌ها تنها کسانی نیستند که با دانک بدرفتاری می‌کنند. از پسربچهٔ اصطبل گرفته تا لیدی گوین، همه به او توهین می‌کنند («تو گنده‌ای و خنگ!»).
دانک به اگ می‌گوید که تمام عمرش او را احمق صدا کرده‌اند و خب، واقعیت این است که او کمی ساده‌دل است. اما همین سادگی بخشی از جذابیت اوست؛ دانک مهربان است، دل بزرگی دارد و به‌ویژه با اسب‌ها رفتاری مثال‌زدنی دارد. او خودش را مدیون تربیت سر آرلن می‌داند که به او آموخته چه چیزی درست است و چه چیزی نه.
شیمی دو شخصیت اصلی و بازی‌های درخشان
پیتر کلافی همچنان در نقش دانک، این قهرمان ساده‌دل اما دوست‌داشتنی، می‌درخشد و لایه‌های پنهان‌تری از شخصیت او را آشکار می‌کند. در مقابل، دکستر سول انسل در نقش اگ، باهوش و حساب‌شده بازی می‌کند؛ نوچه‌ای که انگار چیزی برای پنهان کردن دارد. گفت‌وگوهای این دو از نقاط قوت اصلی قسمت است؛ به‌ویژه واکنش اگ به حرف دانک دربارهٔ این‌که همیشه «خنگ» خطاب شده. همچنین دیدن کمک اگ به دانک برای توضیح دادن نمادی که می‌خواهد عروسک‌گردان، تانسل، روی سپرش نقاشی کند، لحظه‌ای شیرین و انسانی است.
رازهای پنهان اگ و ورود تارگرین‌ها
در مورد اگ، یک نکتهٔ مشکوک وجود دارد: این‌که چقدر سریع با دیدن ورود تارگرین‌ها به شهر، خودش را به اردوگاه می‌رساند. از طرفی، دانسته‌های او دربارهٔ شوالیه‌ها و خاندان‌های بزرگ وستروس هم برای یک بچهٔ هم‌سن‌وسالش بیش از حد زیاد به نظر می‌رسد…
جمع‌بندی نهایی
سرخوردگی فزایندهٔ دانک از شوالیه‌گری و ارزش‌هایی که فکر می‌کند باید از آن‌ها دفاع کند، یک کشمکش درونی جدی می‌سازد؛ کشمکشی که اگر مراقب نباشد، می‌تواند به رویارویی بیرونی خطرناکی ختم شود. این قسمت همچنین با ورود تارگرین‌ها، متحدان و دشمنان بالقوهٔ مهمی را معرفی می‌کند. درست وقتی شاهزاده بیلور باعث می‌شود فکر کنیم «شاید همه‌شان هم بد نباشند»، شاهزاده میکار و پسرش ایریون ثابت می‌کنند که تارگرین‌ها برای عوضی بودن، حتی به اژدها هم نیاز ندارند.
مجله پادان زمان پخش سریال شوالیه هفت پادشاهی را در آن صفحه اعلام می‌کند. برای اطلاع به آن صفحه سر بزنید.
منبع: IGN – A Knight of the Seven Kingdoms: Season 1, Episode 2 Review