نقد قسمت آخر فصل اول شوالیه هفت پادشاهی؛ هرچند صحنه‌های سر لیونل و صحنه‌ی بعدی با ریمون فوسووی و همسر تازه‌اش، رد، که با نیرنگ ازدواج کرده کمی شوخ‌طبعی را دوباره به «شوالیه هفت پادشاهی» برمی‌گرداند، اما قسمت پایانی فصل عمدتاً حال‌وهوایی دراماتیک دارد؛ زیرا دانک تلاش می‌کند در اتفاقاتی که در اشفورد رخ داد معنایی بیابد و تصمیم بگیرد قدم بعدی‌اش چیست. اگ همچنان می‌خواهد دستیار دانک باشد؛ چیزی که حتی پدرش، شاهزاده میکار، هم حاضر است اجازه دهد و از دانک بخواهد شمشیرش را در خدمت او سوگند کند. دانک نمی‌پذیرد و می‌گوید کارش با شاهزاده‌ها تمام شده است. اگ از دانک ناامید می‌شود و تردید می‌کند که او همان شوالیه‌ای باشد که تصور می‌کرد. گاهی یک کودک دقیقاً می‌داند چه بگوید تا بیشترین ضربه را به یک بزرگسال بزند.

دانک اکنون مردِ خودش است و شوالیه خودش

تنها زمانی که شاهزاده دیرون موضوع سرشت در برابر تربیت را با دانک پیش می‌کشد و فاش می‌کند که آئریون زمانی کودک خوبی بوده پیش از آنکه به هیولا تبدیل شود، دانک به این نتیجه می‌رسد که شاید بتواند بر اگ تأثیر بگذارد تا او هم به یکی دیگر از ستمگران تارگرین تبدیل نشود. اما اگر قرار است چنین کند، باید به شیوه‌ی خودش باشد. او به میکار می‌گوید اگ همان‌گونه که خودش آموخته، با زندگی کردن در کنار یک شوالیه‌ی آواره و به‌عنوان شاگرد او درس خواهد گرفت. میکار زیر بار نمی‌رود؛ غرور و سنت‌های سلطنتی ایجاب می‌کند که «خون اژدها» مانند یک دهقان زندگی نکند. یا دست‌کم این بهانه‌ی اوست.

سم اسپرول، بازیگر نقش میکار، در این قسمت بهترین لحظات فصل را رقم می‌زند و انسانیت زخمیِ این پدری را نشان می‌دهد که از خانواده‌اش به ستوه آمده است. وقتی میکار، اگ را کنار بستر آئریون می‌بیند که خنجری در دست دارد چه صحنه‌ی قدرتمندی بود؛ اگ به موهای سفیدش که دوباره در حال رشد بود نگاه می‌کند و نمی‌خواهد شبیه برادر سنگدلش شود با خشم یا مجازات واکنش نشان نمی‌دهد، بلکه با آرامش و شفقت، دست‌هایش را به نرمی روی شانه‌های کوچک‌ترین پسرش می‌گذارد.

او می‌فهمد چرا اگ در آن لحظه چنین کاری می‌کند و دقیقاً می‌داند آئریون چه کسی است. این صحنه‌ای عمیقاً انسانی است که بدون حتی یک کلمه دیالوگ اجرا می‌شود، اما معنای بسیاری را منتقل می‌کند. همان‌طور که میکار به دانک می‌گوید وقتی پیشنهادش برای بردن اگ به سفر را رد می‌کند، اگ آخرین پسر اوست و نمی‌تواند خطرِ اتفاق بدی برایش را تحمل کند.

اما اگ نقشه‌ی دیگری دارد. در نهایت، این شیطانِ بی‌پروا بار دیگر دانک را فریب می‌دهد و با این ادعا که میکار رضایت داده است (که در صحنه‌ی طنزآمیز پایانی تیتراژ می‌فهمیم اصلاً حقیقت ندارد) می‌گریزد تا شاگرد دانک شود. حالا دانک و اگ آزادند تا در جست‌وجوی ماجراجویی در سراسر به‌اصطلاح «نه پادشاهی» سرگردان شوند. و همان‌طور که تصویر تلخ‌وشیرین پایانیِ روح سر آرلان که از کنارشان دور می‌شود نشان می‌دهد، دانک اکنون مردِ خودش است و شوالیه‌ی خودش. فصل دوم «شوالیه هفت پادشاهی» برای من هرچه زودتر باید از راه برسد.

جمع‌بندی

ارزش جان یک شاهزاده در چندین مقطع از قسمت پایانی فصل اول «شوالیه هفت پادشاهی» مورد بحث قرار می‌گیرد؛ جایی که دانک از احساس گناه بابت مرگ شاهزاده بیلور رنج می‌برد. برادر او، شاهزاده میکار، در این قسمت چهره‌ای انسانی‌تر پیدا می‌کند، به‌ویژه در نحوه‌ی برخوردش با کوچک‌ترین پسرش، اگ. پس از چند قسمت بسیار تیره‌وتار، اندکی طنزِ خوشایند به داستان بازمی‌گردد، اما در مجموع «فردا» پایانی دراماتیک و در نهایت امیدوارکننده برای سفری شگفت‌انگیز در دل وستروس است.