برای کسانی که کتاب‌ها را خوانده‌اند، چرخش داستانی بزرگ این مجموعه ممکن است چندان شوکه‌کننده نباشد؛ اما برای ما که فقط سریال تلویزیونی را تماشا می‌کنیم؟ این یک نقطه عطف کامل است.
با قسمت «تروی»، هر آنچه درباره اینکه چه کسی (حتی در سطحی محدود) سیلوها را کنترل می‌کند می‌دانیم، به کلی دور ریخته می‌شود. این قسمت سال‌ها بعد به عنوان الگویی از اینکه یک فینال فصل باید چگونه باشد، مورد بحث قرار خواهد گرفت.
قبلاً هم گفته‌ام و دوباره تکرار می‌کنم: تیم پشت پرده سیلو فوق‌العاده هستند. از نویسندگان و کارگردانان گرفته تا بازیگران، تهیه‌کنندگان و مدیران نورپردازی، همه در انجام وظیفه خود به شکلی خیره‌کننده بی‌نقص عمل می‌کنند.
یک چرخش تاریک
در حالی که سرنوشت هلن هنوز مشخص نیست و مطمئناً در فصل چهارم بررسی خواهد شد، اکنون می‌دانیم که دنیل عنصری حیاتی در سیلو شماره ۱ است. با این حال، ویکتور و سناتور تورمن خود را موظف دانسته‌اند که خاطرات او را پاک کنند و حالا او را «تروی» می‌نامند.
این یک خیانت تهوع‌آور به رابطه رو به رشدی است که دیدیم آن سه نفر پیش از بمب‌گذاری‌ها میان آن‌ها شکل گرفته بود. او به جای اینکه بتواند زندگی‌اش را به عنوان خودش سپری کند، مجبور است تحمل کند که بارها برای لحظات بحرانی در سیلوها، در حالت انجماد قرار داده و از آن خارج شود و شخصی که پشت صدای هوش مصنوعی در هر یک از سیلوها است؟ کسی نیست جز خودِ ویکتور. با این حال، ویکتور به جای اینکه کسی باشد که تصمیمات سخت را می‌گیرد (مثلاً در مورد به سرانجام رساندن وظایف یک سیف‌گارد)، این کار را به دانیل واگذار می‌کند.
«تروی» در مجموع، شخصیت دانیل را می‌گیرد و هر آنچه که او نماد آن بوده را از او بازپس می‌گیرد. شخصیتی که طرفداران عاشقش شده بودند، هرگز دستور اعدام هزاران نفر را صادر نمی‌کرد؛ اما با این حال، اینجا شاهد هستیم که او با آرامش به عقب تکیه داده و جرئت می‌کنم بگویم تقریباً از اقدامات مربوط به قتل‌عام سیلو شماره ۱۷ لذت می‌برد.
علاوه بر این، او و شارلوت دیگر رابطه برادر و خواهر بودن خود را به یاد نمی‌آورند و اکنون از شارلوت با نام «سوزان» یاد می‌شود. خوشبختانه، سناتور تورمن کاملاً بی‌رحم نیست و برخلاف خواسته دانیل (که پس از نافرمانی شارلوت از دستور اعدام دسته‌جمعی، خواستار زندانی شدن او بود)، او را به زندان نمی‌اندازد.
عشقی چنین ناب
دانیل علیرغم اینکه صدها سال مورد دستکاری قرار گرفته و خاطراتش تغییر یافته است، همچنان فلش‌بک‌ها و خاطراتی از هلن دارد. عشق آن‌ها آن‌قدر قوی است که می‌تواند از پس تروماها و آزمایش‌های ویکتور برآید. تا حدی که ویکتور کشویی پر از یادداشت با جمله «او کیست؟» دارد؛ این یعنی دانیل با هر بار بیدار شدن، مکرراً درباره اینکه هلن کیست، سوال پرسیده است.
قربانی یا شرور؟
با تصمیم ویکتور برای خودکشی و سپردن مسئولیت به دنیل، این سوال پیش می‌آید: آیا خودِ ویکتور هم یک قربانی بود؟ با بررسی پرسش دنیل درباره اینکه هلن کیست، ویکتور آن را در فایلی به نام «تروی» قرار داده است که می‌تواند به این معنا باشد که او هویت واقعی دنیل را نمی‌داند.
با این حال، این موضوع ظاهراً با این ایده که او (همان‌طور که هنری به او اشاره می‌کند) «بنیان‌گذار» سیلوها بوده، در تضاد است. این دیدگاه زمانی تایید می‌شود که ویکتور به کامیل اعتراف می‌کند که سیلوها به این دلیل ساخته شدند که بشریت در چرخه خودویرانگری قرار داشت و آن‌ها تنها راه برای جلوگیری از انقراض بشر بودند.
اگر این ادعا درست باشد، جای سوال است که چرا ویکتور فقط نام هلن را برای دنیل باقی گذاشته، به جای اینکه هویت واقعی او را هم به او بگوید. دانستن نام هلن تنها باعث می‌شود او در جستجوی بیهوده حقیقت به تکاپو بیفتد، در حالی که ویکتور می‌توانست همه چیز را در همان پیام باقی بگذارد.
در تمام این مدت، من از خود می‌پرسم: پر استنسون کجاست؟ اگر قرار باشد کسی بنیان‌گذار واقعی باشد، اوست. آیا ممکن است او در مشاجره‌ای میان خودش، ویکتور و تورمن کشته شده باشد؟ یا شاید او در کمال امنیت در حالت انجماد در حال خواب است و منتظر پایان ۵۰۰ سالی است که برای آن آماده شده‌اند؟
همگام شدن خطوط زمانی
چرخش بزرگ دیگر این قسمت این است: عزیزان، ما حالا در زمان حال هستیم! برخلاف آنچه او هرگز فکر می‌کرد یا قصد داشت، ۳۵۰ سال بعد، این دنیل است که همچنان زنده است و درباره بقای بشریت تصمیم می‌گیرد.
نقدی از کید تیلور برگرفته از سایت تل‌تیل‌تی‌وی