در این قسمت سریال سیلو، نه تنها با یکی از بهترین پایان‌بندی‌هایی که در این مدت طولانی برای قوس شخصیتی یک کاراکتر دیده‌ام روبه‌رو می‌شویم، بلکه بالاخره به جذاب‌ترین بخش از سکانس‌های مربوط به دوران پیش از سقوط تمدن نیز می‌رسیم. اپیزود «وداع» از آن دست قسمت‌های ماقبل آخر فصل است که مدام خود را در حال تماشای دوباره و چندباره آن می‌بینید. یک دلیل آن، تأثیرگذاری شدید این قسمت بر خط داستانی سریال است و دلیل دیگر، کارگردانی فوق‌العاده ظریف و هنرمندانه آن.
یک خداحافظی فراموش‌نشدنی
روند رسیدن به این نقطه، کند اما پیوسته بود و نشانه‌های زیادی وجود داشت که ثابت می‌کرد برنارد از این فصل جان سالم به در نخواهد برد. با این حال، هرگز با عقل جور درنمی‌آمد که خودم را تا این حد تحت تأثیر مرگ شخصیتی ببینم که روزی تلاش کرده بود پروتاگونیست اصلی داستان را به قتل برساند. این موضوع، نمونه درخشان دیگری از ذهن‌های خلاق و نابغه‌ای است که در اتاق نویسندگان این سریال فعالیت می‌کنند.
بدون شک برنارد هالند یکی از بهترین قوس‌های شخصیتی را در کل سریال داشته است. ما شاهد تبدیل شدن او از یک حاکم فاسد اخلاقی که کورکورانه از دستورات یک موجود بی‌احساس پیروی می‌کرد و همه آرزوی مرگش را داشتند به این پیرمرد شکننده و احساساتی هستیم که در تمام این مدت، مخفیانه برای خیر و صلاح سیلو تلاش می‌کرده است.
مرگ او همان چیزی است که به شرلی، ناکس و بقیه اعضای گروه اجازه می‌دهد تا به طبقه ۵۵ نفوذ کنند؛ جایی که می‌توانند برای حذف داروها از آب تلاش نمایند. بدون فداکاری او، اجرای نقشه آن‌ها هزاران بار سخت‌تر می‌شد.
برنارد: سه ماه پیش، دوستات به نام تو شورش کردن. از اون موقع، من دیدم که اون‌ها کی هستن و چه کارهایی از دستشون برمی‌آد. منم تونستم بخشی از این ماجرا باشم. در تمام زندگی‌ام هرگز چنین چیزی نداشتم. قدرتی که مردمِ تو دارن؛ کارهایی که در صورت داشتن فرصت و شانس، قادر به انجامش هستن. مرگ من، همون فرصته.
برنارد نه تنها داستان خود را در اوج و به عنوان یکی از پیچیده‌ترین شخصیت‌های سریال به پایان می‌رساند، بلکه تیم رابینز نیز بازی ماندگاری از خود ارائه می‌دهد. او از همان ابتدا تا زمانی که مجازاً آخرین نفس خود را می‌کشد، قاب تصویر را تسخیر می‌کند. شیمی احساسی که رابینز و ربکا فرگوسن روی صفحه نمایش به اشتراک می‌گذارند کم‌نظیر است و در آینده به شدت جای خالی آن حس خواهد شد. این رابطه به قدری تأثیرگذار است که اشک را به چشمان من می‌آورد.
کل سکانس مرگ برنارد از نظر زیبایی‌شناختی بسیار چشم‌نواز است. از عمق احساسی قاب‌بندی‌ها و سرعت تدوین که بین تماشاگران و او جابهجا می‌شود گرفته تا درجه‌بندی رنگی تصویر در لحظاتی که او آخرین نفس‌هایش را می‌کشد، همگی این سکانس را به یک شاهکار تبدیل کرده‌اند.
اعلام یک نظم جدید
تیم رابینز در ارائه یک بازی بی‌نقص تنها نیست. الکساندریا رایلی و کامن نیز به خاطر تصویرسازی بی‌عیب و نقص خود از کامیل و رابرت سیمز، شایسته توجه و تحسین هستند. این دو به راحتی با یکدیگر هماهنگ می‌شوند و می‌دانند چگونه عمق احساسی و پرآشوبی را که رابطه شخصیت‌هایشان نیاز دارد، به نمایش بگذارند. در حال حاضر، شراکت رابرت و کامیل در مبهم‌ترین حالت خود قرار دارد؛ چرا که هر کدام به طور جداگانه برای رسیدن به ایده‌های شخصی خود درباره امنیت فرزندشان تلاش کرده‌اند.
چیزی که شرور دانستن کامیل را تا این حد دشوار می‌کند، این واقعیت است که او در همان تنگنایی قرار دارد که برنارد در آن گرفتار بود. بله، او در حال اتخاذ تصمیم‌های هولناکی است، اما تمام این کارها تلاشی برای حفظ آرامش در سیلو است. او باور دارد کاری را انجام می‌دهد که برای خیر و صلاح همگان است، حتی اگر به شدت در اشتباه باشد.
ما این پیام را دوباره به صورت تلویحی زمانی می‌بینیم که او به جولیت می‌گوید بدون کمک او و رابرت، عزیزان جولیت در طول شورش کشته می‌شدند. این تلاشی است برای جلب همدردی نسبت به اقداماتش و اثبات اینکه او فقط به فکر صلاح همگان است، اما این موضوع از بی‌رحمانه بودن کارهای او چیزی کم نمی‌کند.
با نزدیک شدن به قسمت پایانی فصل، مشخص است که او در موقعیتی فراتر از توانش قرار گرفته است؛ چرا که رابرت همچنان زندانی است و او باید به تنهایی برای کنترل روایت‌ها در داخل سیلو بجنگد.
شروع انفجار
بالاخره! پس از گذراندن کل فصل برای آماده شدن جهت این لحظه، نمایی از آنچه دقیقاً منجر به اختراع سیلوها در وهله اول شد را تماشا می‌کنیم. و البته سوالات بسیار زیادی وجود دارد که باید پرسیده شوند.
داستان با یک جهش زمانی سه ساله آغاز می‌شود؛ دنیل و هلن که اکنون با خوشحالی در انتظار فرزندشان هستند، پیش از رونمایی بزرگ از سیلوها با شارلوت و آنا دیدار می‌کنند. با این حال، در طول بازدیدهای مجزای آن‌ها از ساختمان‌ها، تنش‌ها بالا می‌گیرد؛ زیرا دنیل حس می‌کند که یک جای کار می‌لنگد و مشکوک است.
همان‌طور که مشخص می‌شود، حق با او بوده است. به زودی می‌بینیم که درست در همان روزی که سناتور ثرمن و استنسون قصد دارند پروژه بزرگ و جدید خود را رونمایی کنند، انفجاری بزرگ و در حد انقراض که انتظارش می‌رفت، دقایقی پس از هدایت همه به داخل سیلوها برای صرف غذا، رخ می‌دهد.
در همین حال، دنیل و هلن هنگام وقوع انفجار در بیرون به دنبال یکدیگر می‌گردند. آیا این می‌تواند به معنای سرنوشت نهایی آن‌ها باشد؟
هیچ‌کدام از این دو در زمان انفجار لزوماً نزدیک ورودی سیلوهای خود نبودند، بنابراین بعید به نظر می‌رسد که زنده مانده باشند. با این حال، اگر قرار بود آن‌ها در خارج از دیوارهای سیلو بمیرند، بعید به نظر می‌رسید آن عروسک آب‌نبات‌ریزی (pez dispenser) که دنیل به هلن داده بود، راه خود را به داخل سیلوی ۱۸ پیدا کند.
سوال مهمی که از این زنجیره از اتفاقات به وجود می‌آید این است: آیا آن‌ها می‌دانستند؟ آیا استنسون، سناتور ثرمن، ویکتور و هنری به نحوی می‌دانستند که انفجار دقیقاً در آن زمان رخ می‌دهد؟
شاید قضاوت زودهنگام درست نباشد، اما رفتار آنا در طول تعاملاتش در بخش پایانی اپیزود، مرموز و شوم بود. وقتی شارلوت به رفتن به یک ماه عسل واقعی اشاره می‌کند، آنا در جای خود جابهجا می‌شود. وقتی دنیل درباره خوردن صبحانه در روز بعد، پس از نمایش سیلوها صحبت می‌کند، آنا نگاه خاص و عجیبی پیدا می‌کند؛ گویی می‌داند فردایی وجود ندارد که آن‌ها از آن لذت ببرند.
علاوه بر این، هنری لحظاتی قبل از انفجار، به شدت اصرار دارد که دنیل بیش از حد از سیلو دور نشود. گویی کل این سناریو برنامه‌ریزی شده بود تا بتوانند افراد باقی‌مانده‌ای را که می‌خواستند برای کمک به حفظ سیلوها و پرورش نسل جدید نگه دارند، دور هم جمع کنند. یک چیز قطعی است؛ قسمت پایانی فصل در هفته آینده، قسمتی خواهد بود که طرفداران به این زودی‌ها فراموش نخواهند کرد.
نقدی از کید تیلور برگرفته از سایت تل‌تیل‌تی‌وی